Welkom

Welkom op de blog van Indira. Hier vertel ik regelmatig wat mij bezighoudt in de danswereld. Ik heb mijn eigen dansschool ID Dance, geef regelmatig workshops, doceer dans aan de Hogeschool Arnhem Nijmegen, coördineer de Dansplus-klas bij de Stedelijke Scholengemeenschap Nijmegen en ben examinator dans bij het ROC Leijgraaf. Daarnaast ben ik al jaren gelukkig getrouwd en moeder van drie bloedjes van kinderen.

dinsdag 28 juli 2015

Wie schrijft, die blijft! Wie praat, bestaat

Toen ik jaren geleden gevraagd werd een blog te schrijven voor de Gelderse Dansweek, voelde ik me best vereerd. Mijn belevenissen over onze eerste docentendans werden niet alleen gelezen, maar destijds ook gefilmd. Hilarisch uiteraard maar vooral ook leuk.

Schrijven vond ik altijd al leuk, nu ook nog ben ik een van die mensen die zorgt dat de postbode nog werk heeft (voor de geheel gedigitaliseerden; dat is die meneer of mevrouw die je tuin vriendelijk binnenloopt om wat papierwerk door de brievenbus te bezorgen). Heerlijk. Toen ik ooit een cursus netjes schrijven kreeg (bordschrijven tijdens mijn opleiding) kreeg ik ook een 10. Had ik uiteraard mijn uiterste best voor gedaan. Ik bedacht me ook dat ik later de menukaarten bij restaurants zou schrijven. Topbaantje leek me dat.

Of ze stil wil houden
Praten kon ik ook al vlot en ook dat doe ik nog steeds graag (en veel). Hoewel volgens mij al in minder irritante mate (?!). En als je van praten houdt, word je juf. Heerlijk uitleggen, vragen beantwoorden en vooral veel vertellen J. Het bracht me al eens naar de chirurg omdat mijn stembanden al dat praten niet zo oké vonden. Via allerlei kanalen kwam ik bij een wonderlijke logopediste die mijn stembanden ‘kraakte’ ter ontspanning. (grappig terwijl ik dit typ, vraagt dochter Tess aan onze jongste dochter Jade of ze aub nu eens stil wil houden. Als ik vraag wat er aan de hand is, zegt ze dat Jade de hele tijd blijft praten?). Afijn, logopediste Corrie gaf destijds aan dat ik echt niet tegen iedereen hoefde te praten. Soms zijn woorden niet nodig? Huh?

Een Zweedse vriendin
Nu ben ik in het land van de pratende mens beland. In de lift, bij de lobby, aan de kassa op staat. Hier praat iedereen tegen je! Zo maakte ik al new friends in het vliegtuig van NY naar San Francisco waar we allen apart zaten en ik tussen een 73 oudere dame en een meneer met een gebroken enkel zat. Heel interessant natuurlijk. Oma ging haar kleinkinderen bezoeken en meneer ging voor zijn werk wat dagen naar SF. Daarna op vakantie naar Zweden want hij had een Zweedse vriendin. Oma stiftte na elk drankje of snack haar lippen opnieuw rood en deed haar haren netjes voor we uitstapten, geweldig.

Een green card gewonnen
In SF aangekomen, namen we een Uber (voor mij een nieuw soort taxi, goede tip van Jeroen). Een jongeman uit… ergens bij Rusland die eerst in Los Angeles en nu in San Francisco woonde. Hij had zijn green card gewonnen (?) en bleef nu 5 jaar hier om zo zijn citizenship te ontvangen. Want handig? Op mijn vraag of hij makkelijk vrienden maakte hier, was zijn antwoord dat hij dat niet nodig vond. Hij bleef hier toch maar 5 jaar?

Mama doet de was
San Francisco is gaaf! Ons appartement in Bay Area (net iets van SF vandaan) is nog gaver. Het is gewoon even een thuis. Nu voel ik me makkelijk thuis en heb deze eigenschap gelukkig doorgegeven aan onze kids. Dus binnen no time liggen de meiden op de grond te kleuren en met de playmobiel poppetjes te spelen. We hebben de eerste dag een ‘rustdag’. De lange reis en de nieuwe tijden moeten even inslaan en we slapen de klok rond. De mannen bezoeken een gave baseballwedstrijd en wij girlz eten op de kamer, zwemmen wat en… mama doet de was. Natuurlijk raak ik daar aan de praat over de machine (groot!!) de service (binnen een half uur klaar!) en over wat zij eigenlijk hier doet. Werken natuurlijk. Ze is niet alleen en heeft een vriendin mee die dit als mini vakantie gebruikt. Gedurende de 4 dagen hier, kom ik haar overal tegen en we zeggen elkaar heel vriendelijk gedag. Het voelt als thuis. Haar vriendin zie ik echter geen enkele keer, dus misschien houdt zij zoveel van praten dat ze er een vriendin voor heeft bedacht?



Onze kennismaking start met Alcatraz, een bezoek aan deze oud gevangenis moet je ruim van tevoren boeken. Ons werd geadviseerd (door privé gidsen en gezin-reis-USA deskundigen familie Pfundt J) om in de vroege ochtend te gaan dus ging de wekker om 06.00 uur. Dat voelde ik niet helemaal als vakantie maar we hadden alle tijd en ruimte bij het heerlijke ontbijt. Niets te kletsen overigens in de vroege ochtend.

Dat schept een band
Alcatraz is indrukwekkend, we kregen een koptelefoon met een Nederlandse gids en waren mega onder de indruk. Na Alcatraz Pier 39 op, op zoek naar sea-lions. En een dikke trui, want ondanks onze truien bleef de wind door mijn trui heen blazen (terwijl familie Pfundt nog zo gezegd had!!). Een drukte van jewelste bij Fishermens Wharf maar gezellige drukte. Veel Nederlanders. Nu zou je denken dat dat een band schept, aan de andere kant van de wereld bij zoveel moois, dezelfde taal spreken, maar niets van dat. Ze kijken een voor een de andere kant op alsof ze deze taal niet spreken en lopen door. Wij Nederlanders zijn echt niet van die sociale mensen volgens mij. De gemiddelde Amerikaan stopt als hij ons met een kaart ziet draaien, om ons vervolgens te vragen of alles goed gaat en of we hulp nodig hebben. In Nederland loopt men zuchtend om een toerist heen, haastig op weg naar zijn/haar doel. Ik ga er beter op letten, bedenk ik me.

Ze houdt ook van praten
De zeeleeuwen zijn te gek, in een drukke stad, midden in de haven op grote plateaus liggen ze gezellig samen. Ze kletsen volop (my kind of people) en knuffelen lekker dicht op elkaar (iets voor mijn zusjes). Na deze geweldige beesten, stappen we op een hop-on-hop-off-bus. Zo zien we in 2,5 uur alle mooie dingen van San Fransicso terwijl Maddie ons alles maar dan ook alles over de prachtstad vertelt. Zij houdt ook van praten! We rijden over de Golden Gate bridge, vliegen eigenlijk want het waait zo hard dat ik met Jade beneden in de bus ga zitten.

De dag daarna staan we iets laten op (weinig tijd bij ontbijt J) en gaan we op pad. Lopend vandaag. Manlief heeft een mooie route uitgestippeld en wij volgen trouw. En terecht, we komen op een strandje waarvandaan het uitzicht op de Golden Gate echt geweldig te zien is! We genieten van de zon, de kids, het uitzicht en elkaar. Wat een leven!

Geen vrienden
De lange wandeltocht brengt ons vervolgens midden de stad in. Super trots op de kids die zonder enig gemok door deze heuvelachtige warmte (3 truien mee en hemdje aan) lopen. We lopen tot aan de straat waar de cable cars doorheen gaan en stappen op. Roel is verbaasd over de prijs, maar een ritje kost inderdaad $7 per persoon. of we laten ons neppen. Wat een ervaring, mensen hangen uit de trolley en Jade mag helemaal achteraan staan. Er zijn twee drivers. Een die de cable car rijdt en een die de rem (niet geheel onbelangrijk) bedient. Ze waren duidelijk geen vrienden en blafte elkaar vriendelijke woorden toe. De driver achter trok me het ‘bordes’ op en hing me uit het karretje met de woorden ‘Take a picture’. Nou ben ik met de pen heel handig, de computer heel snel, maar foto’s maken met de iPhone (van RW!) hangend uit een karretje wat berg of gaat met een mega vaart… niet aan mij besteed. Toen ik dat tegen de Wesley Snipes look-a-like zei, blafte hij mij af met de woorden; If you are afraid, go back inside’. Nou, dat was een leuk gesprek.

Wit! Why?
San Francisco is gaaf, de mensen heel vriendelijk. Zo leerde de meisjes van een dame op straat hoe ze een ring moesten maken, maakte we foto’s van de Ferrari van Kevin Bacon (denken we) en haalden we onze huurauto op, in downtown SF. Dat betekende dus dat RW deze mega bak (wit!? why?) de heuvels op en af moest rijden. Wat een held. We reden als volleerde toeristen met het verkeer mee. De geleende tomtom vergeten (ook van de familie Pfundt) dus op gevoel terug naar ons hotel. En ook dat lukte!

Nog meer rijden
Inmiddels zijn we aangekomen in Fresno. Na een helse rit van 10 uur, waarvan 4 uur file en 6 uur bergweggetjes. Nou als je Tess en mij snel stil wil hebben, moet je die route nemen. We werden van geel naar paars en met de bocht misselijker. Ons einddoel was Yosemite National Park. Nou daar kwamen we, reden we heeeeeel rustig 2 uur rond (lees file) en zagen de meeste prachtige natuurverschijnselen. Helaas was de planning iets anders en waren we genoodzaakt eerder weg te gaan, ons hotel lang namelijk ook nog 2 uur rijden. Hoe fijn de auto ook is, hoe mooi de omgeving, wagenziekte is echt geen pretje.

Vandaag dus een rustig dagje voor de meisjes, terwijl de mannen 3 uur heen én 3 uur terug reden om nog een stukje Yosemite park te bekijken. Wij niet, wij maakte nieuwe vrienden aan het zwembad in het hotel, schreven leuke kaartjes, kletsen voluit met en tegen elkaar. En zo heeft iedereen weer een happy day J.

woensdag 22 juli 2015

Back in New York!

Het voordeel van een jetlag is dat je heel uitgerust lijkt in de ochtend. Helaas haalt die tijd en moeheid je aan het einde van de dag weer in. Maar als je dat gewoon een paar dagen volhoudt, zit je er zo weer lekker in!

Good morning New York. Het is dinsdagmorgen 07.15 uur. Uiteraard liggen we nog in bed. De meisjes fluisteren naast me in hun tweepersoonsbed en de mannen liggen nog in een diepe slaap. We vertrekken vandaag na 3 super mega toffe dagen New York naar San Francisco! Maar wauw, wat hebben we een te gekke tijd gehad.

Langer doorsparen
Het plan deze grote reis te maken, stond al lang op ons verlanglijstje. Een reis met zijn 5-en naar deze kant van de oceaan. Vorig jaar vonden de bazen van Roel het nog geen goed idee, dus spaarden we een jaartje door om nu nog iets langer te kunnen gaan. Overigens vonden de bazen van Roel het nog steeds niet echt een jofel idee, maar gingen vorig jaar akkoord met een jaartje uitstel.

Tante Jen
En zo stonden we zaterdagmorgen om 04.15 uur naast ons bedje. De eerste vakantiedag; rise and shiny. Uiteraard na een heerlijk chaotische vrijdag waarin we niet alleen de koffers nog moesten pakken maar ook nog een dansvloer lekkage en een flyer van het nieuwe seizoen ‘even’ moesten oplossen. Een heerlijke Willems-planning dus weer. De meiden lagen in het zwembad met kleine Boy, terwijl de mama’s (Carmen en Indira) nog even een leuke workshop gaven in Berg en Dal. Toen we alle kids daarna bij Mc D. haalden (waar ‘tante Jen’ ze feestelijk mee naartoe genomen had) was het een groot feest.

Alles verliep soepel
Om 04.45 uur stond Jack voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. Wat moesten we toch zonder die twee! Het inchecken, de vlucht en de taxirit naar ons hotel, alles verliep soepel. Op wat misselijkheid en een onmogelijke file na. Uiteindelijk verontschuldigde de taxichauffeur zich om ons 2 blocks van ons hotel eruit te zetten. Het verkeer was een gekkenhuis. Overal zat het dicht en met een mooie temperatuur van 30 graden werden de vriendelijke Amerikanen zelfs geïrriteerd.

Wel of geen Obama?
Rollend met onze koffers, keken we onze ogen uit. Overal politie en alles afgezet. Bij ons hotel aangekomen bleek het ook nog om ons hotel te gaan! Spannend! Bij de balie vertelde ze ons dat er hoog bezoek was vandaag; Obama zelf! Nu bedachten Kai en ik ons al in het vliegtuig dat we op zoek gingen naar bekende mensen, dit was toch wel het summum! Toen we tien minuten later op 42nd Street liepen en rijen mensen zagen, sloten we natuurlijk keurig aan. Beveiliging, zwarte auto’s en veel flitsen, maar geen Obama. Hij was er wel, maar wij zagen hem niet. Maar toch! Wij waren toch maar even 100 meter van Obama af! Hoe vet is dat.

Dure winkels, grote auto’s
Een mooi begin, inmiddels was het half 3 (en voor ons gevoel toch echt al half 9) dus moesten we flink aan de bak onze jongste te overtuigen dat ze echt al anderhalf uur in bed had moeten liggen. Na wat eten (Applebees, altijd goed!) aan de wandel. Zo zagen we 5th Avenue, het superdrukke 42nd Street, dure winkels, grote auto’s en eindigden uiteraard in Nike Town & de NBA store. Kai’s gespaarde geld brandde in zijn zakken. En een trainingsbroek en shirt en sokken (voor mij!) later liepen we de deur uit. De oogjes van de meisjes vielen nu toch wel bijna dicht en dus sloten we deze eerste mega toffe dag om half 9 af. Om 9.00 PM sliep de hele familie Willems@NYC!

Zondag 06.30 uur, rise and shiny! Dan heb je wat aan de dag en is het tenslotte al ruim half 12 in ons Nederlandse lijf. 08.00 uur breakfast@Juniors. Pancakes, scrambled eggs en bacon als basis voor de dag. Om 09.00 uur liepen we the Empire State Building al op en om 09.15 uur hadden we het mooiste uitzicht ever!

De eerste irritatie
Dat de gewone dingen ook doorgaan (zelfs in the city that never sleeps) bleek wel toen ik bovenop de Empire State Building ongesteld werd. Wat een timing… NOT! Maar zoals elke voorbereide vrouw, liet ik een van mijn dochters de rugzak bij papa halen, want daar zit altijd alles voor ‘nood’ in. Toen ik misgreep en manlief doodleuk zei; Ja ik vroeg me al af waarvoor die etuitjes waren…’, was de eerste irritatie een feit. Echt waar! Daar sta je dan. Gelukkig was mijn oudste dochter erg alert en wees me op een mooie automaat met een ‘female’ teken erop. Saved by the bell, for now.

Wat een stad
De dag werd warmer en gaver. Met de Hop-on-Hop-off-bus zijn we verder gegaan. Als stukken vlees op de BBQ want daarboven was het stikheet. Maar een windje en vooral veel moois en indrukwekkends te zien, maakt alles goed. Zelfs rode billen van oververhitte stoeltjes J, Battery Park, Statue of Liberty, Wall Street, de indrukwekkende Freedom Tower en the Memorials, Madison Square Garden, Soho. Wat een stad! En de tijd vliegt als je lol hebt dus voor we het wisten, bracht de mooie rode bus ons terug op Time Square en was het 8.00 PM. Etenstijd, douchen en naar bed. Weer geen danslesje gedaan en ook de mannen waren te moe voor nog een avondwandeling.

Witte tutu
Maandag, onze laatste hele dag. Lekker ontbijtje en op naar de balletwinkel. Jade had van opa en oma vakantiegeld gekregen en omdat briefjes haar nog niet zoveel zeggen (ze heeft liever veel muntjes) hebben we haar verteld dat ze er een (misschien wel twee) balletpakjes van mag kopen. En daar staat ze dan in een witte tutu stralend in de grootste balletwinkel van NYC. Om 12.00 uur scheidden onze wegen. Roel en de kids gaan naar de Brooklyn Bridge en mams gaat toch nog een danslesje doen.


NEW YORK Danceclass (deel 2)


Als ik (na de kids rondgeleid te hebben) eindelijk bij de inschrijfbalie sta, is de les vol. Ik ben de eerste op de wachtlijst en mag in de hal met nog 40 anderen wachten. Het is een drukte, echt niet normaal! Summercourses, exchange students, toeristen, kleine meisjes met hun mama’s, stoere jongens op balletschoentjes…en ik. Mijn naam kunnen ze niet uitspreken dus roept de dame om de girl (thanx!) who forgot her card (dom!) Ben zo trots dat ik van verschillende dansscholen in NY een lidmaatschapskaart heb, altijd in mijn portemonnee, vergeet ik hem vandaag…

Een dansbeest
Derek Mitchell-streetjazz ga ik doen. We zijn met ruim 80 dansers gepropt in een zaal met twee mega pilaren. De eerste drie rijen zijn gevuld met de beste dansers. Variërend van een stille kleine Chinese dame (die zich binnen no time ontpopt tot een dansbeest!) een klein jongetje van Jade’s leeftijd (die een hoofdrol danst in Kinky Boots) en een jongeman in een gele (!) spandex outfit (to be seen or not te be seen). De docent, die zichzelf ook graag ziet maar wel mega toffe lessen geeft, start de les dan ook met de opmerking dat hij niet kan geloven gemist te hebben dat het gele monster GAY was. Oh ja, en ik.. helemaal achteraan bijna tegen de muur.

Knallen als een dolle
De les begint en ik zie uiteraard niets. Ik ga snel  op zoek naar iemand die het goed nadoet zodat ik diegene kan kopiëren. Al snel zweten we ons rot en vliegen de passen ons om de oren. De uitleg is duidelijk, snel en vriendelijk. Mijn nerveuze buikpijn (echt waar 43 jaar en nerveus in een dansles, hoe sneu) zakt wat weg en ik begin er wat vertrouwen in te krijgen. Dom natuurlijk want als ik denk dat ik het eerste deel van de choreo heb, gaat de muziek aan. Rij  1-5 knallen als een dolle door de passen heen en ben ik nog steeds bij een draai, terwijl de rest al klaar is. Ik ben niet alleen hoor, achterin staan nog wat dansers die er een eigen choreo van maken. De jongeman naast mij, heeft me al 3 keer geraakt, sorry gezegd en zijn eigen podium gecreëerd. Als blijkt dat ik niet vol bewondering naar hem sta te kijken, zoekt hij een ander plekje. AS IF ik daar tijd voor heb zeg. We draaien, springen, swingen en shaken alle kanten op.

Niet lamballen of twijfelen
In november hebben Tess, Peet en ik zijn les ook gedaan. Meerdere keren keken we elkaar hoofdschuddend en lachend aan. Toen hij ons bijvoorbeeld op handen en voeten liet kruipen of liet shaken in een split (wie kan dat!?!). Ook nu keek ik rond of ik enige bijval kon krijgen in mijn lacherige reacties op de redelijk uitdagende passen… maar tevergeefs. De enige blikken die ik kan vangen, zijn die van vastberadenheid, vol overgave en vooral gáááááán! En dat is nu precies waarom het hier zo gaaf is. Iedereen gaat er ook echt voor! Niets lamballen of lacherig twijfelen. Een twijfel en je mist zo 2x8 tellen. Ik maak er iets leuks van, voel me vrolijk, lach maar om mezelf en besluit dat deze passen deze mooie zaal niet gaan verlaten. Jammer dat ik slechte knieën heb. De eindpose vallend op twee knieën, je armen achter op de grond slaand en je borst dramatisch in de lucht duwend is dan ook fysiek niet te doen. Jammer J.

Met een bonkend hart
Na deze heerlijke uitdaging, loop ik terug naar ons hotel. Roel en de kids volgen wat later en samen gaan we naar Central Park. Fietsen gehuurd en bewonderen maar. Jade fietst voor het eerst op een fiets met versnellingen en zonder terugtraprem. Maar ze racet de heuvels zo snel af dat ik met een bonkend hart er achteraan fiets. En af en toe met mijn tong op de hielen; wat een heuvels. Maar hoe speciaal is het om zo’n groot park in een stad als deze te hebben. Echt te gek. De bankjes geven ons even rust, de softball-games iets vets om te kijken, de fonteinen geven ons koelte en New York geeft ons een kick.


We zijn pas 3 nachtjes weg en hebben al zoveel gezien. Dat belooft wat voor onze verdere reis!

zondag 12 juli 2015

Afscheid

Het is vandaag de laatste dag van ons seizoen en voor mij sinds lange tijd, de eerste dag dat ik kan uitslapen. Toch lig ik vanaf 7.00 uur weer te woelen in mijn bedje. Ik ontwaak met een glimlach en betrap mezelf erop dat ik heel blij wakker word. Ik ben een ochtendmens dus heb zelden last van een humeur in de vroege ochtend. Maar dit gevoel is anders.

Gisteren was een heftig mooie dag. Mijn vrijdag is sowieso altijd fijn en leuk, de ochtend lekker thuis werken terwijl Roel er ook is en lunchen met de kids. Althans, als ze thuis komen eten. Want we missen mama zo, maar bij vriendjes eten is soms net ff leuker . En daarna naar de dansschool. Top-uren. Zo ook gisteren, maar toch met een mega dubbel gevoel. Natuurlijk, het was het Bring-A-Friend-Week. En hoe ontzettend gaaf, super top, mooi en warm is het dan als mijn Ariëllen-club dan bijna weer compleet is. MIJN 16+. Niet alleen Julia en Hanne kwamen even heerlijk meedoen en waren zo even terug van weggeweest, maar ook Gina! Van deze meiden hebben we vorig jaar afscheid genomen, Volley, hockey en school gaan helaas niet altijd samen met lekker dansen. 

Loes, waar was je?
Het afscheid van Anneloes en Gina viel extra zwaar, twee kanjers die echt vanaf hun hele jonge jaren zo betrokken geweest zijn bij de school, het dansen en bij mij. Daarnaast is Gina een soort lijmmiddel die elke groep tot een succes lijkt te maken. En gisteren had ik ze zomaar weer in de les (Loes, waar was je??) Deuren dicht, klemmen erop en vasthouden maar. Het voelde meteen als vanouds. Knallen met de openingsgroep meiden en dansen alsof ze nooit weggeweest waren. Wow! Het gaf me meteen een boost voor de rest van de dag. En dat was nodig.

Dansmoeder
Het laatste uur van de week is altijd voor de Dansgroep. Ze zijn sinds de Aladdin-voorstelling met ‘dansgroep-pensioen’ maar ze zijn nog nagenoeg compleet en sluiten gelukkig elke week de vrijdagavond af. Maar gisteren was het een ander soort les. Een afscheid en niet zomaar een. Nathaly gaat ons verlaten en gaat haar dansavontuur vervolgen op Fontys uitvoerend dans in Tilburg. Haar kracht om altijd zichzelf te blijven en heerlijk nuchter tegen onze ‘problemen’ aan te kijken, worden naast haar prachtige dans een groot gemis. Nath is de nuchtere van de club. Rustig, duidelijk en heerlijk grappig. Als Nath je dan ook een kaartje schrijft vol lieve woorden wat eindigt met Dag lieve Support Dansmoeder kun je me eigenlijk al wegdragen. Maar zoals Nath terecht zegt; afscheid is geen afscheid en al helemaal niet bij ID. We gaan haar volgen, stalken en als heuse fans bij haar deur liggen na elke dansshow.



Manouk is ID Dance
Dan Manouk, wie kent haar niet. Als klein meisje al met alle locaties mee verhuist. In de ID-wc hangt nog een schattig kaartje waar ze me feliciteert met de geboorte van Kai (hij wordt in december 17!). Ze werd oppas, top danseres, ‘leader of the pack’ en fijne vriendin. En nu... gaat ze de vrijdagavond verlaten. Manouk reist al jaren elke vrijdag vanuit Amsterdam naar Hatert om lekker mee te dansen. Nu is de studie bijna klaar en staat er een grote reis voor de deur. Het grote-mensen-leven roept en wij moeten dus even een stapje terug. Toch voelt het anders, Manouk gaat niet weg, zij hoort bij de familie en bij de school. Manouk is ID Dance!

Dag Britt en Elena
En zo loopt het seizoen ten einde. Best triest, maar vooral ook heel mooi. Naast juf Elena,die terug gaat naar Duitsland, nemen we ook afscheid van juf Britt. Jarenlang bezig geweest haar eindelijk bij ons team te krijgen, begint ze haar eigen dansschool; Studio IN Dans in Doetinchem. Tja, en dan is dat natuurlijk een afscheid voor ons. Super leuk voor haar, maar wat balen. In een korte tijd heeft Britt zo’n warme fijne plek veroverd bij de dansers, de school, het team en bij mij! Maar ook hier is het geen afscheid. We weten elkaar te vinden en we gaan met ID lieve Britt en mooie Debby steunen in hun spannend avontuur!

Genieten
Natuurlijk stoppen er elk jaar kinderen, een van de moeilijkste zaken van de dansschool. Loslaten is niet helemaal mijn sterke punt. Genieten daarentegen weer wel, dus kijk ik met een mega warm gevoel terug op een te gek jaar. Heerlijke lessen, fijne collega’s en top dansers. Plus een hele speciale mooie nieuwe selectie, uitgebreid met de gelegenheidsgroep 16+ers die de openingsdans zo ontzettend mooi dansten.

Tranen
Genieten van een top weekend waar we anderhalf jaar naartoe gewerkt hebben. Pocahontas, wat was je geweldig. Genieten van de warme gevoelens (en tranen) die we deze laatste week voelen. Dankbaar dat ik zolang van zoveel moois mag genieten.

Dankjewel mooi seizoen, het was fijn! Lieve dansers, lief team, spelers en vriendinnen wat hebben jullie er een top jaar van gemaakt. Een hele fijne vakantie voor jullie allemaal!


Dankjewel.