Welkom

Welkom op de blog van Indira. Hier vertel ik regelmatig wat mij bezighoudt in de danswereld. Ik heb mijn eigen dansschool ID Dance, geef regelmatig workshops, doceer dans aan de Hogeschool Arnhem Nijmegen, coördineer de Dansplus-klas bij de Stedelijke Scholengemeenschap Nijmegen en ben examinator dans bij het ROC Leijgraaf. Daarnaast ben ik al jaren gelukkig getrouwd en moeder van drie bloedjes van kinderen.

woensdag 31 januari 2018

De Dansjuf

Een blog vanuit frustratie zou tegen mijn aard zijn, maar ik vrees dat mijn reden toch een beetje neigt naar frustratie of misschien zelfs wel belediging. Maar ook vooral de drang naar fatsoen. Toen ik van de week weer eens ouderwets behandeld werd als ‘huppeljuf’ stelde ik mezelf nog maar weer eens de vraag wat dat toch is. Waarom wordt er toch soms zo tegenaan gekeken?

Dikke kont
Zoek het natuurlijk altijd als eerste bij jezelf. Ik beschreef jarenlang mijn hobby, passie en inmiddels ons bedrijf als de ‘huppelclub’. Maar is dat dan de reden voor anderen om het ook zo te gaan benoemen of zelfs behandelen? Ik klaag ook wel eens over een dikke kont, klinkt toch heel anders dan als iemand anders daar een opmerking over maakt.

Sherry in de ochtend
Wij dansdocenten werken veelal vanuit passie, daar zijn we absoluut geen uitzondering in. Er werken - gelukkig - veel mensen vanuit passie. Onze ‘werkdag’ begint vaak wat later in de middag en gaat tot laat door. Dit was vroeger regelmatig een reden van de schoolpleinmaffia om me te strikken voor allerlei leuke schoolklussen. In het kader van “Jij werkt toch niet in de ochtend”, werd ik regelmatig uitgenodigd voor leuke clubjes. Lachend reageerde ik regelmatig dat ik mijn ‘sherry’ dan maar wat later in de ochtend moest opdrinken. Humor lacht onwetendheid vaak prima weg.

Gestoorde docenten
Vreemd genoeg ging dat weg nadat ik een aantal keren niet alleen moeder van was maar ook Dansjuf Van. Ouders/verzorgers die me (of een van mijn collega’s) aan het werk zagen, paste hun mening aan en keken zowaar met respect in plaats van vermaak naar ons. Want natuurlijk zijn wij die grappige (altijd enigszins gestoorde) docenten die hun kids op woensdagmiddag een uurtje vermaken maar tjee… we zijn toch wel meer dan dat?

Kritiek
Lesgeven is een roeping. Dat zei ik al toen ik nog in het onderwijs zat. Toen ik dan ook door een van onze collega onderwijs-kanjers aan de tand gevoeld werd over onze manier van lesgeven, voelde dat even als verraad. Wij zijn toch samen tegen de wereld? Wij, mensen die werken met, voor en door kinderen, steunen elkaar toch? Nee een kritische vraag of er wel een leerlijn in mijn manier van lesgeven zit, doet toch bijna overkomen alsof wij maar iets doen.

Cynisme staat mij niet
Tuurlijk… dat is ook zo. Ik ren vijf minuten voor lestijd de school in, zet een muziekje aan (wat natuurlijk spontaan zonder enige zoektocht in mijn playlist staat), begin wat te bewegen en heb elke keer weer het mega geluk dat er een groepje nadoet wat ik doe. Wow! Wat een baan. Ach, cynisme staat me eigenlijk niet, maar kan het soms niet onderdrukken. Want nee, die dansjes maken zichzelf niet. Sterker nog, net als enige lesvoorbereiding, zoeken wij ons suf naar het geschikte liedje. En ook naar gevarieerde- en op maat gemaakte methode voor de vijf verschillende groepen van de dag. En natuurlijk willen we de kids niet alleen iets leren, maar vooral het gevoel geven dat ze zichzelf kunnen zijn en dat ze zich in een veilige omgeving kunnen ontdekken ‘welke zichzelf’ dat gaat zijn.

Creativiteit en veiligheid brengt zoveel moois met zich mee. Zet hier iemand op die er daadwerkelijk voor gestudeerd heeft en een goede feeling heeft met kids en dan kómt er toch iets moois uit.

Het beste gunnen
Misschien is dat het. Zouden er mensen jaloers zijn? Op mijn mooiste baan van de wereld? Op mijn vrijheid om zelf mijn tijd in te delen? Omdat ik zoveel verschillende mensen per dag mag zien en elke dag kan doen wat ik leuk vind? Nee toch? We gunnen elkaar toch het beste? Ik in ieder geval wel! Ik gun iedereen die top baan, maar ik denk wel dat je meer nodig hebt dan passie. Niet iedereen is geschikt om te werken met kinderen of teens. Je moet mij bijvoorbeeld ook niet in de zorg zetten. De finesse, zorgzaamheid, behulpzaamheid en vooral geduld is mij helaas niet altijd gegeven.

Dansen geen teamsport?
Dan nog even het vooroordeel dat dansen geen teamsport is. Ben ik ook fan van. Kinderen die stoppen met dansles omdat ouders/verzorgers het belangrijk vinden dat hij of zij een team- sport gaan doen. Begrijpelijk natuurlij, want niets is zo leerzaam voor kinderen als samenwerken en enige verantwoordelijkheid in de sport. Ik zou zo graag willen dat die ouders een keertje komen kijken als ‘Delano’ niet komt opdagen in de dansles zodat ‘Annie’ vervolgens geen partner heeft in het duetje wat de choreo zo leuk maakt. Annie die dan maar met de juf moet omdat ze anders alleen staat rond te kijken. Annie die vervolgens alleen blijft staan omdat de juf te druk bezig is, ouders uit de zaal te sturen omdat het toch geen kijkles is, en zo haar partner vergeet. Ik heb geen verstand van voetbal, maar ook met 10 spelers ben je een team en de reservespelers delen toch ook mee in de winst?

Maandagochtendgevoel
Onze waarden en normen zij hetzelfde. Tuurlijk, wij dansdocenten zijn een beetje vreemd. Creatieve mensen hebben altijd een superleuke manier om zich te uiten, vooral veel en vaak. Tuurlijk hebben wij net als de onderwijs-kanjers best veel schoolvakantie. Ken je dat maandagochtend gevoel na je vakantie? Dat hebben wij dan 12 keer per jaar 😃.

Een feestje
Uiteraard lijkt het soms of we maar wat doen als de muziek aanstaat en we als een dolle rondrennen. Maar heb vertrouwen. Het komt goed, met jullie kids en uiteindelijk ook met ons! Zolang we elkaar met zijn allen respectvol en met fatsoen behandelen en af en toe eens voor elkaar opkomen, is het leven toch een feestje?

Goede beat

Dan excuseer ik me voor het cynisme en de enige frustratie die je misschien tussen de regels doorleest. Het zal de kakgriep zijn die ik er niet uit gedanst kreeg. Ik realiseer me dat als iedereen zo voor zijn/haar beroep of passie opkomt, het elke dag hetzelfde ‘liedje’ is. Zolang het dan meer een goede beat heeft, maakt ik er wel weer een leuk dansje op. 

woensdag 29 november 2017

Spreken is zilver...

Spreken is zilver, zwijgen is goud. Grappige titel, helemaal voor de mensen die mij kennen . Ik hou van praten, dat moge duidelijk zijn. Niet alleen heb ik er mijn stembanden mee gesloopt, waarschijnlijk heb ik met mijn praten ook veel bereikt maar vooral veel geleerd.

Vanaf dat ik kon praten, doe ik het ook. Stilte is me niet vreemd maar ik praat gewoon graag. Het perfecte beroep voor praatgrage mensen is natuurlijk docent. Heerlijk doceren, de hele dag kleppen en vertellen. Niet alleen kennis delen maar ook ervaringen en gemaakte fouten. En dat gaat bij mij ook regelmatig samen met praten.

Ik praat tegen iedereen
Tien jaar geleden stopte mijn stem er mee. Na veel onderzoeken was de conclusie simpelweg; teveel gebruikt en mijn zwakke plek. Zoals andere mensen weleens last van hun rug of nek krijgen, kreeg ik last van mijn stembanden. Na meerdere artsen, goede logopedistes en kundige spraakdeskundigen kwam ik bij Corrie . Mijn redder. Niet alleen gaf ze mij fysieke tips, ook was ze kritisch op mijn manier van leven. Waarom was het toch dat ik altijd tegen iedereen moest praten? Nadat ze me dat vroeg, ging ik er eens op letten. En inderdaad… ik praat met en tegen iedereen.

Blijft niet hangen
Niet altijd een handige eigenschap. Ik geloof namelijk ook in ‘zeggen wat op je hart hebt’. Voor mij fijn en handig. Ik heb zelden iets wat blijft hangen of aan me vreet. Ik heb het dan allang tegen de hele wereld verteld, dat helpt. Zo praat ik graag meteen probleem of conflicten uit en vind ik kritiek en tips niets aan, maar dwing mezelf er wel naar te vragen. 

Groepje groupies
Al vroeg kwam ik erachter dat praten me ook in allerlei vervelend situaties kon brengen. Toen ik op de middelbare school een mega crush had op de hunk van de school (en met mij nog 357 meiden), deed ik daar niet geheimzinnig over. Dus toen ik eens aan kwam lopen een een groepje groupies om hem heen stond te lachen en te wijzen naar me, besloot ik het heft in eigen handen te nemen. Ik liep op hem af (14 jaar, op zich stoer) en zei; nou ik kan het je beter zelf vertellen; ik vind je leuk. Hij keek verrast en zei, goh dat is leuk, dat wist ik niet. Het gesprek daarvoor ging geheel ergens anders over, maar toch fijn dat ik mezelf weer even goed voor aap zette. Uiteraard werd het niets .

Mijn vriendinnen leren me dat niet iedereen makkelijk praat en dat ook niet iedereen het fijn vindt als je zo makkelijk en veel praat. Ik kan er nog wel eens vanuit gaan, dat als je niets hoort, er ook wel niets is. Maar dat is helaas in de grotemensenwereld niet zo.

Praten is fijn
En dan komen we bij een ander hekel punt. Altijd maar alles willen zeggen. Want, lieve ouders/verzorgers van onze kleine grote en lieve artiesten, wat is het toch moeilijk hé! Uit ervaring weet ik dat praten fijn is, laten weten wat je vindt ook, maar ik merk in mijn werk dat het soms geen grenzen heeft.

Ongeluk
Ouder zijn vind ik een van de moeilijkste dingen die er is. Zoveel liefde hebben en voelen voor je kinderen en ze soms zo niet snappen, laat je soms gekke keuzes maken. Ik bemoei me met alles en zeg soms teveel dan goed voor ze is. Ik wil natuurlijk het beste voor ze, maar ik weet dat soms het beste is, om ze het zelf te laten uitzoeken. Maar hoe moeilijk is dat als je misschien wel problemen of ongeluk voorziet. 

We werken vanuit ons hart
Zo voelen de ouders/verzorgers van onze dansers zich ook vast regelmatig. En dat verklaart vast waarom iedereen zo mondig is. Ik heb de eerste 10 weken van dit seizoen meer gesprekken gevoerd over groepjes, dansjes, tijden, dagen, muziekjes of wisselingen dan de eerste 10 jaar. Soms word ik met mijn neus op de feiten gedrukt; praten is fijn, maar geeft soms een vervelend gevoel. Ik voel soms dat ik mijn werk niet kan doen op de manier zoals ik zou willen. Ons team werkt vanuit het hart, zo behandelen we ook de dansers en proberen we de ouders/verzorgers ook de aandacht te geven die ze verdienen. Maar de prioriteit ligt bij de dansers. Praten over of ze wel bij de juiste groep zitten omdat ze de leeftijd hebben van een ‘volgende groepje’, of ze wel echt alle aandacht krijgen, kan ons zomaar het gevoel geven dat we ons werk niet doen. Of misschien niet goed genoeg. 

Leerschool
Misschien de tendens van deze tijd, praten omdat je het toch beter weet, voelt of denkt. Een grote leerschool voor mezelf. Ik weet nog zoveel niet, maar probeer alles vanuit mijn hart te doen. Wellicht soms door teveel te zeggen en net iets te kort na te denken (lees: niet) voor ik mijn mond open doe. 

IPijnboompit
k vergelijk het gekscherend weleens met mezelf; tegen de bakker zeggen dat het brood van de week beter gemaakt kan worden met pijnboompitten dan met zaden. Ik zal hem toch echt zijn werk moeten laten doen. Hij heeft ervoor geleerd en er de nodige ervaring in. En daarbij, als ik zijn brood niet lekker vind, is er nog zoveel andere keuze waar ik lekker brood kan halen.

Rustig
Mijn kinderen hebben het praatgrage ‘helaas’ van mij. Tenminste tweederde van hen. Zoonlief is al verbaal gevorderd vanaf hij 3 is en de jongste praat zoveel dat ons avondeten gemiddeld 45 minuten langer duurt omdat haar bord maar vol blijft. Gelukkig is manlief rustig en lijkt onze middelste dochter op papa. Dat zorgt voor wat rust in huis. Tenminste als mama haar mond houdt.

Want net als al die ouders die het beste voor hun kind willen en echt wel weten dat wij dat bieden, wil ik ook altijd toch even zeker weten dat mijn zoon het wel goed doet, dochterlief het echt wel snapt of wil ik ze heel graag de tip van de dag geven.

Heerlijk en nuttig
Hopelijk voelen zij later (als ze nog groter zijn) dat het allemaal uit liefde is. En ik ben reuze trots dat ze hun gevoelens kunnen en willen delen met ons. Praten is een gegeven hier in huis, in mijn werk, in mijn vrije tijd en zelfs als ik alleen ben. Praten is heerlijk, nuttig en brengt zoveel moois met zich mee. 


Maar laten we al die woorden, letters en zinnen vooral gebruiken om lief tegen elkaar te zijn, elkaar complimenten te geven of… die enkele tip van de dag .

vrijdag 4 augustus 2017

Kater

Leuk! Met een titel als deze, zou je denken dat het om drank gaat. Maar diegene die mij kennen, weten dat dat in mijn geval niet opgaat. Ik drink namelijk niet. Niet vanwege geloof of andere disciplines (I wish) maar gewoon omdat ik het niet lust. Daarnaast heb ik al zo weinig grenzen en gêne in mijn ‘normale’ leven, dat ik niet eens wil weten hoe ‘vrij’ ik zou worden net vóór die kater.

Nee, dit is een andere kater. De kater die keihard aankwam na onze show. Vreemd eigenlijk om hier bijna vier weken na dato nog over te schrijven, maar zolang had ik ook nodig om alles een plekje te geven.

Niets dan lof
Iedereen die de shows heeft meegemaakt - vóór, tijdens en na het mega-succesvolle weekend - weet hoeveel mensen er zo ontzettend hard gewerkt hebben aan vier vette shows. Niets dan lof, tevredenheid, respect en eeuwige dankbaarheid voor al die mensen.

Voorgevoel
De aanloop naar deze shows verliep eng soepel. Niet alleen hadden we alle choreos zo goed als af tijdens de doorloop in juni. Maar ook verliep die doorloop zo vlekkeloos dat we toen eigenlijk al een voorgevoel hadden moeten hebben. Want vier shows met in totaal ruim 700 dansers moet niet soepel verlopen natuurlijk. 

En het feest is compleet
Niet dat er geen hobbels waren. Oh man, genoeg! Een van onze vaste werkgroepleden viel tijdelijk uit, een ander verdiepte zich terecht in haar rol, en mijn lieve vriendin Lisetje ging net dat weekend verhuizen. Mijn zoonlief kwam na een jaar eindelijk terug… precies tijdens de doorloop stond zijn moeder NIET op Schiphol! Er waren kostuums op het einde toch niet af, waardoor mama als een razende in haar vrije week nog even tien rokken ging vermaken. En dan natuurlijk de altijd uitdagende docentendans. Zet 11 docenten bij elkaar, elk met een eigen mening en dan weet je vast dat dit ook feest oplevert. Te veel ideeën, te weinig tijd en het gemis van een duidelijke ‘leider’. Tel hierbij de nodige druk, spanning en moeheid bij op en het feest is compleet 😁.

Past nog maar net
Gelukkig ziet ons publiek (trouw en zo enthousiast) dit alles niet en was het resultaat on-stage verbluffend. Ongelofelijk dat we dit weer voor elkaar gekregen hebben. Passen we nog maar net (en dan bedoel ik ook echt nog maar net!) achter de schermen in De Schouwburg, ook weten we inmiddels wat we willen en hoe we dat willen. Dat dit niet altijd handig is, werd deze keer ook duidelijk. 

Paniek!
Misschien dat de vanzelfsprekendheid even de druk van ons weg nam. We vergaten programmaboekjes uit te delen, koffie voor de vrijwilligers kwam pas na 13.00 uur, er was toch wat onduidelijkheid bij onze gouden vrijwilligers en dat maakte het dat de paniek me zondagmorgen even bij mijn keel greep. 

Niet ingevlochten
Vreemd genoeg waren alle zorgen die we van tevoren hadden over spanning bij de kids, drukke jongetjes in de Waalzaal, ouders voor wie het de eerste keer was, kostuums die schmink-vrij moesten blijven… verspilde tijd. De dansers waren niets dan lief, de boys hebben het hele weekend gebattled en gespeeld, en de ouders gaven ons het vertrouwen wat zó warm voelt - oké op die ene moeder na die me liet oppiepen omdat ze dacht dat haar dochter niet ingevlochten was :-)

Total loss
Een flinke huilbui later, geruststellende, lieve woorden van mijn collega’s en een knuffel van mijn zoon en ik was er weer klaar voor. Je leeft in een roes zo’n weekend. Ik dwing mezelf vooral veel te genieten van al het moois en warms wat er op en achter de schermen gebeurt. Na de show met ruim tachtig kanjers friet eten in onze tuin, lachen, nagenieten en proosten op de prestatie. Hoe trots kun je zijn. En dat was ik, ik heb met een glimlach geslapen, total loss maar tevreden.

Wonderpillen
En dan toch die kater. Hij sloeg meteen maandagmorgen in. Misschien het gemis van de adrenaline (Adriënne is altijd in diepe rouw de ‘week-after’) of het niet meer slikken van de wonderpillen (dank Ruud) die mijn voetblessure deed verdwijnen dat weekend of de toch ‘goed bedoelde tips’ van de mensen om ons heen.

Het hakte er goed in
En daar wringt het. Waarom is het toch dat ik tussen de vijftigtal complimenten toch die ene sneer blijf onthouden? Waarom voelt die moeite van die fans, ouders, danscollega’s, vrienden, familie, mijn eigen ‘oude’ dansdocenten en mensen die in de danswereld zoveel aanzien hebben, in een keer zoveel minder bij een goed bedoelde tip? “De show was wel lang.” Vond ik ook, maar je wil toch iedereen zijn momentje geven. “Jammer dat sommige stukken zo kort waren.” Zo mee eens, maar we durven het publiek niet nog langer te laten genieten. Het vooral niet meer iedereen tevreden kunnen stellen, hakte er goed in. 

Ik laat het rotgevoel toe
Voor een prefect lichtplan heeft zusje tijd nodig. Die tijd heeft de techniek van De Schouwburg weer niet. Voor prachtige plaatsingen hebben wij als dansdocenten tijd nodig om te spacen. Die tijd hebben de 500 wachtende dansers weer niet. Voor een gaaf decor heb je veiligheidseisen. Die stroken weer niet met de tijd die wij niet willen missen op het toneel. Afijn, genoeg over te zeggen. Maar het belangrijkst is, dat ik zo baal van mezelf dat ik al die negativiteit toelaat. Met zoveel moois om me heen, zoveel lieve warme mensen, laat ik toch het rotgevoel toe. Waarom toch?

Je kijkt wel moe
Het is misschien wel mens eigen om naast alle mooie complimenten die ene nare te onthouden. “Tjee wat zie je er geweldig uit, je straalt, geweldige outfit”, tegenover een subtiele “Je kijkt wel een beetje moe”. Maar ik ben eigenlijk niet als al die mensen. Ik zie eigenlijk vaker het positieve overal van. En toch kreeg ik het nu niet voor elkaar. En daarmee baalde ik natuurlijk alleen maar meer van mezelf. Als je toch niet meer betoverd bent met een prestatie als deze, wat wil ik dan nog? 

Zo’n grote productie
Mijn vriendinnen staan voor een raadsel. Als een dolle besluiten we om maar meteen heel grondig te evalueren. En dat helpt. De gouden tips, de reële conclusie van onze tekortkomingen, het fijne lange gesprek met mijn eigen dansjuf, de duidelijke tips van mijn danscollega’s helpen me te relativeren. Met een ‘productie’ zo groot, kun je niet iedereen tevredenstellen. En laat ik dan vooral beginnen met de mensen om me heen. 

Jullie waren geweldig
Trots op onze eigen kinderen, niet alleen de maanden ervoor bijna ‘ouder-loos’ maar alles behalve moederloos bikkelen zij zich door deze maanden heen. Mijn zoon, kersvers terug van zijn droomjaar in de USA, ontpopte zich tot team-member nummer 1. Hij verzette zoveel werk dat we ons even afvroegen hoe we dat eerder deden 😁. Dochterlief vlocht, filmde, paste op, danste en regelde maar straalde vooral en genoot als niemand anders. Onze families, volop aan de bak achter en op het toneel. Mijn collega’s, uiteindelijk zo tevreden, trots en zo blij deel uit te maken van dit team. Mijn vriendinnen, zag ik het allemaal maar door hun ogen, stralend en wel. En natuurlijk manlief. Juichend, gillend en zo ontzettend enthousiast rende hij na elke show het podium op. “Jullie waren echt geweldig.” En dát is het gevoel waar wij voor gaan! 

Dus lieve dansers, dankjewel, jullie waren weer GEWELDIG! En nu ophouden met zeiken en me klaarmaken voor het nieuwe seizoen. Ik heb er zin in!




zaterdag 3 juni 2017

Aardig zijn

Een paar weken geleden las ik een artikel in de Wendy. Ja, ik lees ook wel eens. Altijd relax-blaadjes met het liefst zoveel mogelijk onzin. En natuurlijk de krant, maar dat doe je ook niet voor je ontspanning.

Deze leessessie was louter ontspanningsgericht. Zonnetje erbij, kids spelend in een geweldig waterpark (dankjewel opa en oma ) en wij met een boekje. Manlief verdiept in een of andere criminele biografie en ik… in de Wendy.

Schokkend
Er stond een mega leuk artikel in over ‘aardig zijn’. Interessant omdat het voor mij een vrij ‘normaal’ iets is. Schokkend hoeveel mensen dit niet nodig vinden om te doen. “Als zij niet aardig doen tegen mij, waarom zou ik de moeite doen?”. Maar vooral vermakelijk.

Onaardig
Ik vind aardig zijn belangrijk, probeer mijn kinderen te leren dat ze moeten handelen zoals ze zelf behandeld willen worden. Niet altijd makkelijk, want als er geplaagd wordt op het schoolplein wil je vast ook eens iets onaardigs zeggen en als de meiden van het middelbaar onderwijs je buitensluiten, moet je je ook maar staande zien te houden. Maar toch, het lukt regelmatig heel ‘aardig’.

Blijf je vriendelijk op de weg?
Het artikel heeft een simpele checklist. Ben je vriendelijk in de trein, bus en in voor een praatje met een vreemdeling. Altijd natuurlijk, Als er wat te kleppen valt, ben ik blij. Of zoals mijn logopediste destijds zei: “Je hoeft niet tegen iederéén te praten. Je kunt ook gewoon eens niets zeggen.” Wat zonde hé! En zo ongezellig. Checklist punt 2; Laat je mensen voor in de rij en blijf je geduldig en vriendelijk? Check. Geen haast en lekker om je heen kijken.  Punt 3; Laat je mensen voor in het verkeer en blijf je vriendelijk op de weg? Oei, een klein hekel puntje. Ik heb al eens een blog geschreven over mijn rijgedrag dus kan hier niet met droge ogen beweren dat ik een geduldige rijder ben. Maar onaardig tegen anderen (zodat zij het horen), nooit. Genoeg commentaar uiteraard, maar dit alles in mij eigen bubbel.

Goed nieuws
Afijn, 10 checkpunten verder klap ik het tijdschrift tevreden dicht. Volgens de poll hoor ik bij de ‘aardige’ mensen. Check. Ik zucht tevreden en besluit manlief het goede nieuws te brengen. Niet dat hij dit niet allang weet, maar een kleine bevestiging, doet het altijd leuk.

Ik frons
“Hé schatje, ik lees hier een artikel” … leg hem kort de inhoud uit en vertel de goede uitkomst. Ik zit rechtop, klaar voor een live compliment als hij zonder op te kijken vanuit zijn boek zegt: “Goh, zullen we het dan eens over X hebben?” Ik frons, zucht, kijk naar het tijdschrift en trek een lip. Kak, recht op het doel, zo mijn hele aardigheid weg. Want hij heeft gelijk. Ik ben helemaal niet altijd aardig.

Best angstaanjagend
De uitleg is simpel. X is een eikel, kan er niet meer over zeggen. X heeft iemand die ik super super lief vind, heel veel pijn gedaan en hierdoor mag hij van mij in de soep vallen. En dan zeg ik het nog aardig. Want helaas zijn alle andere dingen die ik hem inmiddels toegewenst heb, allesbehalve aardig. Sterker nog, best angstaanjagend. En zo ben ik binnen 10 minuten van de bovenste alinea van de enquête naar een best vreselijk mens beland.

Iets vreselijks toewensen
Teleurgesteld gooi ik de Wendy weg. Wat heb ik er nu aan dat ik aardig doe tegen mensen in de winkel, in de bus en trein, op straat, maar dat ik aan de andere kant mensen het meest vreselijke kan toewensen wat er bestaat. En, helaas het ook nog echt vóelen en menen. Dat is toch echt niet aardig.

Iemand pijn doen
Maerten, een goede vriend van me zei het al op de middelbare school. “Indira? Die is echt super aardig, meegaand, gezellig en spontaan. Totdat… je iemand pijn doet waar ze van houdt.” Ik heb er nog vaak aan gedacht. Gehoopt dat het eigenlijk niet waar was. Maar het is waar. Ik kan het niet handelen, verdriet van iemand waar ik zoveel van hou.

Terwijl ik mijn ogen dichtknijp tegen de zon, zucht ik nog maar een keertje. Ik probeer me voor te stellen dat ik een vergevensgezinde versie was van mezelf. Een ‘what's done is done-type’. Een ‘ach het kan gebeuren typje’. Lijkt me heerlijk. Maar ik kan het niet. 

Zoveel vreemde dingen gezien
Niet dat ik niet geloof in fouten maken en hier wijzer van worden, Oh man, elke dag, elke week leer ik weer van mijn fouten. Maar ik probeer er wel zo min mogelijk mensen verdriet mee te doen. En ik ben inmiddels ook wel zo wijs (of oud) dat ik ook echt niet geloof in; Dat zou ik nooit doen, of; Dat zou mij nooit overkomen. Dat weet je namelijk helemaal niet. Ik heb al zoveel vreemde dingen zien gebeuren. Zoveel lieve mensen gekke sprongen zien maken. Daar kan ik een mooie veroordeling tegen over zetten maar ik sta niet in die situatie dus ik weet het serieus niet.

Zo jammer
Maar met opzet kwetsen, mijn vrienden of vriendinnen… sorry dat gaat hem niet worden. Dan zit er een scheurtje in mijn hart. En daar komt me toch een potje gif uit. Echt niet aardig. En dat valt me zo vies tegen van mezelf. Zo jammer! Want dat lijkt me echt te gek, geduldig zijn én vergevingsgezind. En dan heb ik het natuurlijk echt niet over je auto op mijn oprit parkeren of per ongeluk mijn eten opeten natuurlijk.

Overlopen van liefde
Het duurt zeker een half uur voor ik de teleurstelling te boven ben. Ik ga rechtop zitten en zeg; tjee shit man, ik ben dus helemaal niet aardig. Dat is jammer zeg. Manlief kijkt op vanuit zijn boek. Je bent hartstikke aardig (compliment; check). Nee man, zeg ik. Hoe vreselijk kun je zijn als je zo over iemand kan razen als een dolle stier? Weer kijkt hij op en zegt: “Dat is gewoon omdat je overloopt van liefde voor iemand, die je niet gekwetst wil zien worden. Dat doe je niet voor jezelf. Dat doe je uit bescherming, uit liefde. En dat is juist heel aardig.”

En zo is hij weer daar. De liefde van mijn leven. Hij die altijd weer het goede kan vinden in en over mij. Wat een geluk heb ik toch.
En wat is dat weer ontzettend aardig van hem! Redelijk gerustgesteld draai ik me nog maar een keer om. Aardig zijn als het ertoe doet. 

De stress neemt over

Aankomende weken wordt mijn aardigheid vast goed getest. In de spannende laatste 5 (!) weken naar de voorstelling toe, kom ik vast nog momenten tegen dat de stress een beetje overneemt. Ik probeer zo aardig mogelijk te blijven.  En maak je niet druk, zolang je niets vreselijks doet tegen een van die ruim 700 kids, 12 lieve collega’s of ruim 100 vrijwilligers die meewerken aan de show, is er niets aan het handje